Ik kan mezelf geen throphy hunter noemen, laat staan een platinum hunter. Toch merk ik dat er langzaam wel iets van in mijn eigen spelgedrag insluipt. Was het in het verleden zo, dat ik soms blij verrast vaststelde dat ik een trophy behaald had, nu is het zo dat ik soms de trophy zie als een verlengstuk van de game en er bewust naar op jacht ga. Vaak ook met behulp van een guide.
Desalniettemin staat het speelplezier bij mij voorop en zal ik me niet laten frustreren doordat een bepaald level na een aantal keren proberen niet haalbaar is. Oké, volgende game dan maar. De frustraties vooraf wegen bij mij niet op tegen het plezier achteraf bij het behalen van dat ene virtuele doel. Maar dat moet iedereen voor zichzelf bepalen.
Maar waar ligt de grens natuurlijk? Je meerdere erkennen in een game of een level is maar menselijk en héél normaal. Iets wat velen tegenwoordig niet meer kunnen wegens hun ego en inderdaad de jaloezie over virtuele bekers. En dan gaat het soms niet meer legaal. Ik schep er nog altijd plezier in om trophies te behalen, het is wel een doel in games, maar het plezier van het gamen staat nog altijd voorop.
Spijtig genoeg door mijn werk nog niet kunnen gamen deze week.
Twee nieuwe games dus. Kon niet eeuwig duren, anders kan ik geen nieuwe games spelen.
